Bugün Türkiye’de yaşananlar artık sadece iktidarla muhalefet arasındaki bir mücadele değil.

Bu, doğrudan doğruya halkın iradesiyle siyaseti dizayn etmek isteyen anlayışın çatışmasıdır.

Ve bu kavganın içinde Özgür Özel başka bir yerde duruyor.

Çünkü artık insanlar şunu açık açık görüyor:

CHP yıllarca sadece dışarıdan kuşatılmadı.

İçeriden de felç edildi.

Kemal Kılıçdaroğlu dönemi bunun en ağır örneğidir.

Yıllarca milyonlar umut diye sandığa gitti.

İnsanlar ekonomik krize rağmen direndi.

Gençler gelecek hayali kurdu.

Emekliler son umudunu CHP’ye bağladı.

Ama ne oldu?

Sürekli kaybeden ama koltuğu bırakmayan bir siyaset anlayışı ortaya çıktı.

Başarısızlık normalleştirildi.

Seçmen adeta duygusal olarak tüketildi.

En büyük kırılma da burada yaşandı zaten.

Çünkü seçmen yenilgiyi affeder…

Ama kandırılmayı affetmez.

İnsanlar mücadele istedi, kararsızlık gördü.

Netlik istedi, puslu siyaset gördü.

Direniş istedi, uzlaşma adına sürekli geri çekilen bir çizgi gördü.

CHP’nin yıllarca enerjisi emildi.

Cumhuriyetçi damar zayıflatıldı.

Parti içindeki liyakatli kadrolar tasfiye edilirken sessizlik hâkim oldu.

Ve ortaya ne çıktı?

Kendi tabanına güven vermeyen bir muhalefet modeli.

İşte Özgür Özel’in yükselişi tam burada önem kazanıyor.

Çünkü bugün insanlar ilk kez uzun zamandır bir CHP liderinin korku diline teslim olmadığını görüyor.

Daha sert konuşuyor.

Daha net konuşuyor.

Daha doğrudan konuşuyor.

Çünkü memleketin artık diplomatik cümlelere tahammülü kalmadı.

Türkiye yanıyor.

Ekonomi çökmüş.

Adalet çökmüş.

Devlete güven çökmüş.

İnsanlar pazara çıkamıyor.

Gençler ülkeden kaçmak istiyor.

Emekli yaşamıyor, sürünüyor.

Böyle bir ortamda hâlâ siyasi mühendislik yapanlar halkın öfkesini anlamıyor demektir.

Bugün iktidarın en büyük korkusu da budur zaten:

Sessizliğin bozulması.

Çünkü yıllarca insanları korkuyla susturdular.

İtiraz edeni hedef yaptılar.

Gazeteciyi bastırdılar.

Muhalefeti bölmeye çalıştılar.

Ama artık başka bir şey oluyor.

İnsanlar yeniden konuşmaya başlıyor.

Özgür Özel’in bugün yaptığı tam olarak budur:

Korku duvarına yumruk atmak.

Belki eksikleri vardır.

Belki siyaset sertleşecektir.

Ama en azından insanlar artık şunu hissediyor:

Birileri teslim olmuyor.

Ve bu ülkede artık en büyük ihtiyaç budur.

Çünkü mesele sadece CHP meselesi değildir.

Mesele, Cumhuriyet’in çökertilmesine karşı direnip direnemeyeceğimiz meselesidir.

Bu halk yıllarca kandırıldı.

Yıllarca oyalandı.

Yıllarca “sabredin” denildi.

Ama artık sabır değil, irade zamanı.

Ve siyaset artık halka rağmen değil, halk için yapılmak zorunda.