0

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

Gazetecilik, bir meslekten çok daha öte bir duruştur. Ahlak, vicdan, bilgi ve bilimsel birikimle şekillenir. Gazeteci, toplumu aydınlatan, hakikati araştıran, sorularıyla çözüm arayan kişidir.  Gazetecilik; bir mikrofon, bir kamera, bir internet sitesi ya da bir YouTube kanalı sahibi olmak değildir.

Gazeteciliğin ahlakı var!

Gazeteciliğin aynı zamanda vicdanı var!

Gazeteciliğin bilgisi, eğitimi ve bilinci vardır!

Gazetecilik, kamuoyunu doğru bilgilendirme sorumluluğudur. Gerçeği araştırma, doğrulama ve halkın haber alma hakkını savunma görevidir. Bu nedenle gazetecilik, kişisel çıkarların, siyasi hesapların ya da ekonomik beklentilerin aracı haline getirilemez.

Bugün ne yazık ki sermaye ürettiği robotlarını gazetecilik mesleğini adı altında siyasi partilere, kendi gündemini yaratmak için gazetelere, televizyonlara, sosyal medya hesaplarına servis ediyor.

• Daha program başlamadan konuğunu köşeye sıkıştırmak için “kazık sorular” hazırlayanlar…
• Haberi toplumun yararı için değil, birilerini sıkıştırmak ya da birilerine alan açmak için kullananlar…
• Şantaj niteliğindeki yayınlarla insanları zor durumda bırakıp karşılığında çıkar elde etmeye çalışanlar…
• Kaynağını araştırmadan, doğruluğunu sınamadan haber servis edenler…
• Tarafsız gözlemci olmak yerine siyasi, ekonomik veya kişisel hesapların tarafı haline gelenler…
• Yorumlarını gerçeğin önüne koyarak kendilerine kariyer ve nüfuz alanı açmaya çalışanlar…

Bunların gazetecilikle ilişkisi olmayan vicdanı sermaye gücüne gömen ve ahlaksızca meslek sürdürenlerdir.

1. Gazeteci; hüküm veren değil, sorgulayan kişidir.
2. Gazeteci; yargıç değil, bilgi taşıyıcısıdır.
3. Gazeteci; güç odaklarının sözcüsü değil, toplumun haber alma hakkının savunucusudur.

Peki nasıl olmalı?

Öncelikle gazeteci haber ile yorumu birbirinden ayırmalıdır. Duyduğu her bilgiyi değil, doğruladığı bilgiyi yayımlamalıdır. Bir kişiye yakın olduğu kadar eleştirel, bir kişiye uzak olduğu kadar adil olabilmelidir.

Gazeteci doğası gereği muhaliftir. İktidar, yönetim, kurum sözcüsü olmaz.

Gazeteci, beğenmediği görüşlerin de ifade edilme hakkını savunabilmelidir. Güçlülerin yanında değil, gerçeğin yanında durmalıdır. Bir haberin kime yarayacağına ya da zarar vereceğine değil, doğru olup olmadığına bakmalıdır.

Gazetecilik; itibarını, bilimsel mesleki yeterliliğini korkusuzluktan ve dürüstlükten de alır.

Toplumun güvenini kaybetmiş bir gazetecinin mikrofonu olabilir, ekranı olabilir, takipçisi olabilir; ama gazeteci olmaz!

Sonuç olarak:

Gazetecilik bir unvan değil, bir sorumluluktur. Her yayın yapan gazeteci değildir. Her mikrofon tutan basın mensubu değildir. Gazeteci, önce mesleğine, sonra gerçeğe, ardından da halka karşı sorumluluk hisseden kişidir.

Varsın kolonlanmışların gazetecilik dünyaları; daha fazla ekran, daha fazla takipçi, daha fazla tıklanma, daha fazla görünürlük, ya da daha fazla sermaye edinme olsun.

 Daha fazla ahlak, daha fazla vicdan ve bilimsel yeterlilik bilinciyle halka haber taşıyanlar gazeteciler:  Sarsılmaz inanç, kırılmaz direnç, bilgi donanımlarıyla; emeklerine ve gerçeklere sahip çıkmaya devam edecekler..

Hadi hayırlısı…