0

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

Son günlerde Reha Muhtar’ın ölümü üzerinden yeniden aynı tartışma gündeme geldi: Bir insan öldüğünde, hayatı boyunca ne yapmış olursa olsun arkasından sadece güzel şeyler mi söylemek gerekir? “Ölülerinizi hayırla yâd ediniz” hadisi bunu mu emretmektedir?
Bu mesele duygularla değil, Kur’an ve sünnet ışığında ele alınmalıdır.
Ölüm Günahları Silmez
Öncelikle şu gerçeği hatırlamak gerekir: Bir insanın ölmesi, onun dünyadaki sözlerini, fikirlerini ve eylemlerini ortadan kaldırmaz.
Kur’an-ı Kerim şöyle buyurur:
“Her nefis ölümü tadacaktır. Sonra bize döndürüleceksiniz.” (Ankebût, 29/57)
Başka bir ayette:
“Kim zerre kadar hayır işlerse onu görür. Kim de zerre kadar kötülük işlerse onu görür.”
(Zilzâl, 99/7-8)
Demek ki ölüm, hesap defterini kapatan değil; hesabın başlayacağı kapıyı açan bir hadisedir.
Bu sebeple bir insanın ölmesi, onun bütün davranışlarının doğru kabul edilmesini gerektirmez.
“Ölülerinizi Hayırla Yâd Ediniz” Hadisinin Maksadı Nedir?
Hadis kaynaklarında geçen:
“Ölülerinizi hayırla anınız.” (Ebû Dâvûd, Cenâiz)
rivayeti, her ölü hakkında gerçekleri gizlemeyi emreden bir metin değildir.
İslam âlimleri bu hadisi açıklarken, ölen kişinin şahsiyetini gereksiz yere hedef alan, ailesini inciten, dedikodu ve hakaret niteliği taşıyan konuşmaların yasaklandığını ifade etmişlerdir.
Yoksa tarihte yaşamış zalimlerin, müşriklerin, münafıkların veya İslam’a savaş açmış kişilerin yaptıklarını anlatmak haram değildir.
Eğer öyle olsaydı Kur’an’da:
• Firavun anlatılmazdı.
• Nemrut anlatılmazdı.
• Ebu Leheb hakkında bir sure inmezdi.
• Ebu Cehil’in tavırları zikredilmezdi.
• Münafıkların özellikleri açıklanmazdı.
Kur’an, ölmüş insanların yanlışlarını anlatarak sonraki nesillere ibret vermektedir.
Kur’an Yanlışları Gizlemeyi Değil Açıklamayı Emreder
Kur’an şöyle buyurur:
“Ey iman edenler! Allah için hakkı ayakta tutan, adaletle şahitlik eden kimseler olun.”
(Mâide, 5/8)
Adaletin gereği, iyiyi iyi; kötüyü kötü olarak söylemektir.
Bir insanın hayatı boyunca dine, Kur’an’a, peygamberlere veya Müslümanlara hakaret ettiği biliniyorsa, ölümünden sonra onu “iyi bir insandı” diye tanıtmak hakikati gizlemek olur.
Kur’an ise:
“Hakkı batılla karıştırmayın ve bile bile gerçeği gizlemeyin.” (Bakara, 2/42)
buyurmaktadır.
Peygamberimiz Herkes İçin Rahmet Dilemiş midir?
Hayır.
Kur’an, Peygamberimize bile bazı insanlar için istiğfar etmeyi yasaklamıştır.
“Cehennemlik oldukları belli olduktan sonra akraba bile olsalar müşrikler için bağışlanma dilemek ne Peygamber’e ne de müminlere yaraşır.”
(Tevbe, 9/113)
Yine münafıklar hakkında:
“Onlar için ister bağışlanma dile ister dileme; onlar için yetmiş kere bağışlanma dilesen de Allah onları bağışlamayacaktır.” (Tevbe, 9/80) buyurulmuştur.
Bu ayetler bize önemli bir ilke öğretmektedir:
Rahmet dilemek ile hakikati söylemek birbirinden farklı şeylerdir.

Müslüman Merhametlidir Ama Hafızasız Değildir
İslam merhamet dinidir.
Fakat merhamet ile hafızasızlık aynı şey değildir.
Affetmek ile hakikati inkâr etmek aynı şey değildir.
Bir insan hayatta iken dine hakaret etmiş, başörtülü kadınları aşağılamış, Kur’an ile alay etmiş, Müslümanların temel haklarının gasp edilmesine destek vermişse; ölümünden sonra bunları hiç yaşanmamış gibi göstermek tarih şuursuzluğudur.
Özellikle 28 Şubat gibi dönemleri yaşamış nesiller için bu konu daha da hassastır.
Binlerce insanın eğitim hakkı elinden alınmış, memurlar fişlenmiş, öğrenciler okullarından uzaklaştırılmış, insanlar inançlarından dolayı aşağılanmıştır.
Bu süreçleri alkışlayan veya meşrulaştıran kişilerin yaptıklarını unutmak başka, vefatlarına saygı göstermek başka şeydir.

Ölene Hakaret Edilmez; Ama Yanlışı da Doğruya Çevrilmez
İslam’ın dengesi burada ortaya çıkar.
Müslüman;
• Ölünün ardından sövmez.
• Hakaret etmez.
• Kin ve nefret dili kullanmaz.
Fakat aynı Müslüman;
• Tarihi çarpıtmaz.
• Yanlışı doğruya dönüştürmez.
• Küfrü iman gibi göstermez.
• Zulmü kahramanlık diye pazarlamaz.
Kur’an’ın emrettiği tavır budur.
Sonuç
“Ölülerinizi hayırla yâd ediniz” hadisi, ölen herkes hakkında methiyeler düzmek anlamına gelmez.
Bu hadis, ölüler üzerinden hakaret, dedikodu ve kişisel düşmanlık üretmeyi yasaklar.
Fakat bir kişinin hayattayken savunduğu fikirleri, dine karşı tavrını, topluma verdiği zararı veya yaptığı iyilikleri konuşmayı yasaklamaz.
Müminin görevi ne kör düşmanlık ne de kör hayranlıktır.
Kur’an’ın istediği duruş şudur:
“Ey iman edenler! Allah için hakkı ayakta tutan, adaletle şahitlik eden kimseler olun.”
(Mâide, 5/8)
Ölülere karşı da dirilere karşı da ölçümüz adalet olmalıdır.
Ne sevgi bizi hakikatten uzaklaştırmalı, ne de öfke bizi adaletsizliğe sürüklemelidir.
Son söz olarak şunu söyleyelim:
Bir insan öldüğünde hesabı Allah’a kalır. Fakat geride bıraktığı fikirler, sözler ve etkiler toplumun hafızasında yaşamaya devam eder. Müminin vazifesi, ne hakaret etmek ne de hakikati gizlemektir. Vazifesi; adaletle konuşmak, doğruları doğru, yanlışları yanlış olarak söyleyebilmektir. Çünkü Allah’ın huzurunda sorulacak olan, insanların hatıralarını değil; bizim doğruluk ve adalet konusundaki şahitliğimizi nasıl yerine getirdiğimizdir.

Rüştü KAM