0

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

Rivayete göre İstanbul’a ilk otomobillerden birini getiren Züheyirzade Ahmet Paşa’nın yanında (Acem) yani İranlı bir şoför varmış. Direksiyon hâkimiyeti zayıf olduğu için sık sık bir yerlere çarpar, insanlar da “Kaçın, Acem şoför geliyor!” diyerek yolundan çekilirmiş. Zamanla bu anlatı, hata yapan sürücüler için kullandığımız “acemi şoför” benzetmesine dönüşmüş.

Bugün direksiyon başında yalnız otomobil kullananlar yok.

Dünyayı yönetenlerin önemli bir kısmı da aynı acemilikle hareket ediyor.

Trump’ın ticaret ve dış politika restleri, Avrupa’nın silahlanma yarışını hızlandıran kararları, Merz’in güvenlik politikaları, Emeklilere ve çalışanlara dengesiz vergi bedeli, emeklilik yaşının yükseltilmesi, Irkçı tutumları ve eğitim seviyesinin her geçen gün düşmesi, arkadan çalışacak kalifiye eleman yetişmemesi, buna karşılık göçmen alımıyla birlikte ırkçılığın her geçen gün büyümesi, Ukrayna’da bitmeyen savaş, Orta Doğu’daki çatışmalar…

Direksiyon sürekli sert kırılıyor; çarpılan ise halk oluyor.

Petrol yükseliyor, enerji pahalanıyor, enflasyon büyüyor.

Ama faturayı ödeyen ne siyasetçiler ne de silah tüccarları oluyor.

Fatura; işçiye, emekliye, çiftçiye ve dar gelirliye kesiliyor.

Türkiye’de de Almanya’da da değişen fazla bir şey yok. Bütçeler sıkışınca önce sosyal harcamalar tartışılıyor, emekliye sabır tavsiye ediliyor, çalışandan daha fazla fedakârlık isteniyor. Büyük sermayenin ayrıcalıkları ise çoğu zaman aynı kararlılıkla masaya yatırılmıyor.

Oysa savaş isteyen halklar değildir.

Berlin’deki işçi de, İstanbul’daki emekli de, Kiev’deki anne de aynı şeyi ister: Barış, güven ve insanca yaşayabilecek bir gelir.

Sorun petrol değil…

Sorun savaş da değil…

Asıl sorun, krizlerin faturasını hep aynı insanların ödemesini normal gören anlayıştır.

İyi şoför, direksiyonu ustalıkla kullanandır.

İyi devlet adamı ise kriz çıktığında yükü adil paylaşandır.

Bugün dünyanın direksiyonunda çok fazla acemi şoför var.

Ve ne yazık ki, her yanlış manevranın bedelini yine arka koltukta oturan halk ödüyor.

Gerçek soru şudur:

Silahlara ayrılan milyarlar, eğitim, sağlık, bilim ve üretime ayrılsaydı dünya daha mı güvensiz olurdu; yoksa daha yaşanabilir bir yer mi olurdu?

Devlet yönetmek, kriz çıktığında faturayı en zayıf olana kesmek değildir. Asıl beceri, krizin yükünü adil paylaşabilmektir. Çünkü adaletin olmadığı yerde ekonomik büyüme de toplumsal huzur da uzun süre ayakta kalamaz.

Acemi şoför direksiyonu yanlış çevirdiğinde önce kaldırıma çarpar.

Acemi devletler ise yanlış kararlarının bedelini kendi halklarına ödetir.

Ve tarih bize defalarca göstermiştir ki; direksiyondakiler değişir, ama faturayı ödeyen sıradan insanlar değişmez.