0

BEĞENDİM

ABONE OL

News

1

-Berlin’de binlerce Euro harcanarak lüks otellerde iftar sofraları kuruluyor. Salonlar ışıl ışıl. Fotoğraflar paylaşılıyor. “Temsil gücü” deniyor. “Prestij” deniyor. İki saat sonra o paralar lağımla buluşuyor. Yazıktır. Günahtır-
Berlin’de Müslüman iş adamları dernekleri, binlerce Euro harcayarak lüks otellerde iftar sofraları kuruyorlar. İki saat sonra o Euro’lar lağımla buluşup gidiyor. Geriye ne kalıyor? Birkaç fotoğraf, birkaç tebessüm, birkaç “ne güzel organizasyon” cümlesi… Hepsi bu.
Yazıktır. Günahtır.
İsrafın haram olduğunu dillerinden düşürmeyen bu çevreler, bugün bu lüksün ve gösterişin peşinde neyi aramaktadırlar?
Allah’ın verdiği nimetlerle şımarmanın, servetin insanı körleştirmesinin bir tezahürü değil midir bu yapılanlar?
Müslüman olduklarını her fırsatta yüksek sesle ilan eden; fakat Müslümanlığın ahlâkını, infak bilincini ve hesap sorumluluğunu taşımayan bir anlayış değil midir bu yapılanlar?
Dil ile İslam’ı savunup, fiil ile onun ruhunu zedelemek ne yaman bir çelişkidir?

Allah, Müslümanları bu ölçüsüzlüğün, bu yanlış temsillerin ve bu vebalin ağır sonucundan muhafaza eylesin.

Kapitalistten daha kapitalist olan bu anlayış, Karun gibi yaşar; Haman ve Bel‘am gibi dünyanın keyfini sürer. Bu üçlü, iktidar, servet ve bilginin, ahlâkî denetimden kopması hâlinde nasıl bir çöküşe yol açabileceğini gösterir. Servetle şımaran Karun, güce yaslanan Hâmân ve bilgiyi çıkar için eğip büken Bel‘am; İslam düşüncesinde sadece tarihsel şahsiyetler değil, her çağda ortaya çıkabilecek ahlâkî sapma biçimleridir. Bu nedenle mesele isimler değil; temsil ettikleri zihniyettir. (Kasas 28/38-39, 76-83; Mü’min 40/36. A‘râf 7/175-176)
Lüksün köleleştirdiği insanlardır bunlar. Otuz bin, kırk bin 50 bin Euro’yu iki saat içinde lağımla buluşturur, sonra buna “medeniyet” derler, “temsil gücü” derler. Bilmezler ki; Almanca konuşan bir toplumun içinde bu görüntü, “temsil” olarak değil, çoğu zaman ölçüsüz bir şatafat olarak algılanır. Saygı uyandırdığını zannettikleri şey, gerçekte ciddiyet kaybına yol açar. Ve nice insan, köşesine çekilip içten içe alaycı bir tebessümle bu gösterişi izler.
İsrafın Haramlığı: Allah’ın Açık Hükmü
Kur’an, isrâfı sadece “ayıp” saymaz; yasaklar.
“Yiyin için; fakat israf etmeyin. Çünkü Allah israf edenleri sevmez.” (A‘râf, 7/31)
“Şüphesiz müsrifler şeytanların kardeşleridir.” (İsrâ, 17/27)
“Allah, haddi aşan müsrifleri sevmez.” (En‘âm, 6/141)
Burada mesele sıradan bir yemek meselesi değildir. Asıl mesele; ibadetin ruhuna şatafatı karıştırmak, Allah’ın verdiği nimeti gösteriş malzemesine dönüştürmek ve toplumsal yaralara merhem olması gereken imkânları iki saatlik bir ihtişam gösterisine harcamaktır. İbadeti tevazu ile değil, prestijle ölçmeye başladığınızda; geriye ibadetin özü değil, sadece dekoru kalır.
Gösteriş ve Riya: İbadeti Fotoğrafa Çeviren Hastalık
İnfak (harcama) ve hayır, İslam’da kalbin amelidir. Gösterişe bulaşırsa hayrın ruhu söner.
“Ey iman edenler! Başa kakmak ve incitmek suretiyle sadakalarınızı boşa çıkarmayın…” (Bakara, 2/264)
“Onlar mallarını insanlara gösteriş için harcarlar…” (Nisâ, 4/38)
Hayır; “insanlar görsün” diye yapılırsa, ahirette “Allah rızası” diye yazılmaz. Berlin’in lüks otel salonlarında, kameralar arasında, sponsor afişleri altında, israfın üstüne “ibadet” etiketi yapıştırmak; korkarım ki hayrı değil, hesabı büyütür.
Peygamber’in İftarı: Ölçü, Sadelik, Şükür
Peygamberimizin (s.a.s.) iftarını anlatırken hurmadan, sudan, sadelikten uzun uzun bahsedersiniz. “Bulamazsa birkaç lokmayla açardı orucunu” diye gözler dolarak konuşursunuz. Ama iş kendi sofranıza gelince, o anlattığınız sünneti ilk terk eden yine siz olursunuz. Diliniz Resûl’ü över, hayatınız lüksü tercih eder.
Bu nasıl bir tutarsızlıktır?
Sünneti kürsüde anlatıp, salonda inkâr etmek değil midir bu?
Sadelik üzerinden vaaz verip, şatafat üzerinden itibar devşirmek nasıl bir ahlâk anlayışıdır?
Söz ile amel arasındaki bu uçurum, sadece bir çelişki değil; temsil iddiasının çöküşüdür. Çünkü sünneti anlatmak kolaydır; sünnetle yaşamak ise bedel ister.
“Resûlullah (s.a.s.) akşam namazını kılmadan önce birkaç taze hurma ile; bulamazsa kuru hurma ile; onu da bulamazsa su ile iftar ederdi.” (Tirmizî, Savm)
Bu ölçü bize şunu öğretir: İftarın esası, lüks değil şükürdür. İftarın esası, gösteriş değil merhamettir.
“Sofraların En Çirkini…”: Fakirin Çağrılmadığı Sofra
“Yemeğin en kötüsü, zenginin çağrılıp fakirin terk edildiği davet yemeğidir.” (Müslim, Nikâh)
Hadisler üzerinden başkalarına iman dersi vermeye kalkanlara şimdi sormak gerekir:
Bu lüks iftarlara kaç Obdachlos davet ediliyor?
Kaç kimsesiz insan?
Kaç yalnız yaşlı?
Kaç borç yükü altında ezilen öğrenci?
Kaç kira derdiyle boğuşan aile?
Kaç şiddet mağduru kadın?
Kaç onurundan dolayı el açamayan, “kimseye söyleyemeyen” fakir?
Yoksa davet listeleri hep aynı çevrelerden mi oluşuyor?
Aynı unvanlar, aynı kartvizitler, aynı sponsorlar…
Eğer o sofralarda fakir yoksa, o sofranın adı “iftar” değildir.
O, bir itibar organizasyonudur.
Bir prestij gösterisidir.
Bir çevre buluşmasıdır.
Fakir dışarıda kalmışsa, o sofra rahmet üretmez; fotoğraf üretir.
Şöhret üretir.
Alkış üretir.
Ama Allah katında değeri olan şey, alkış değil; samimiyettir.
Zekât ve İnfak: Karın Doyurmak Değil, Gelecek İnşa Etmek
Allah, infakı sadece “vermek” olarak öğretmez; düzen kurmak olarak öğretir.
“Sevdiğiniz şeylerden infak etmedikçe iyiliğe (birr’e) erişemezsiniz.” (Âl-i İmrân, 3/92)
“Onların mallarında, isteyenin ve mahrumun hakkı vardır.” (Zâriyât, 51/19)
Bu, “ister ver ister verme” değildir. Bu bir hak meselesidir.
Berlin’de o lağıma bırakılan paralarla neler yapılabilir:

• Öğrenci yurdu
• Burs fonu
• Almanca yayın yapan güçlü bir platform
• Gençliæk ve kimlik merkezleri
• Psikolojik danışmanlık ve aile destek birimi
• Bağımlılık danışmanlığı
• Yoksullara sıcak yemek ve barınma koordinasyonu
• İslam’ı tanıtıcı, Ehl-i Kitap’la diyalog ve sosyal hizmet projeleri
  Bunlar “iki saatlik organizasyon” değil; iki nesillik inşa demektir emniyet demektir.
  Hesap Günü: Bu İsrafın Altına İmza Atılır mı?
  Hesaba gerçekten inanan insan, israfı “organizasyon” ambalajıyla meşrulaştıramaz. Vicdanı diri olan bir mümin, savurganlığı süsleyip adına “temsil” diyemez.
  “Sonra o gün, nimetlerden mutlaka sorguya çekileceksiniz.” (Tekâsür, 102/8)
  “İnsan, kıyamet günü; ömrünü nerede tükettiğinden, ilmiyle ne yaptığından, malını nereden kazanıp nereye harcadığından sorguya çekilmedikçe yerinden kıpırdayamaz.” (Tirmizî)
  Bu ayet ve hadisler ortadayken, hâlâ binlerce Euroyu iki saatlik bir gösteriş için harcayabilmek, ya hesabı hafife almaktır ya da hiç düşünmemektir.
  Bugünün dünyasında; savaşların, yoksulluğun, evsizliğin, gençlerin savruluşunun ortasında, sırf “prestij” adına sofralara para gömmek hangi vicdana sığar? Hangi ahlâk bunu kaldırır?
  Bu, ibadet değildir.
  Bu, ibadetin ruhunu boşaltmaktır.
  Bu, nimeti şükürle değil, şatafatla tüketmektir.
  Ve unutulmamalıdır:
  Gösterişle yapılan harcama, sevap hanesini doldurmaz; hesabı ağırlaştırır.
  Son Çağrı: Lütfen İslam’a Bari Zarar Vermeyin
  Siz, her fırsatta Müslümanlığınızı ilan eden, bunu bir kimlik ve itibar vesilesi hâline getiren iş adamları… Eğer Müslümanlığınızla övünüyorsanız, onun yükünü de omuzlamak zorundasınız. İddia varsa, bedel vardır. Taşımayacaksanız, İslam’ın adını dilinize dolamayın. Çünkü temsil iddiası, lüks salonlarda verilen pozlarla değil; yoksulun yükünü omuzlamakla ölçülür.
  Temsil, kristal bardaklar değildir.
  Temsil, beş yıldızlı salonlar değildir.
  Temsil, sponsorluk afişleri değildir.
  Temsil; borçlu öğrencinin duasıdır.
  Temsil; evsiz bir insanın sıcak çorbasıdır.
  Temsil; kimliğini kaybetmek üzere olan bir gencin elinden tutmaktır.
  Siz ise İslam’ın adını kullanarak onun ahlâkını zedeliyorsunuz. Gösterişi ibadetin önüne koyarak, şatafatı merhametin yerine geçirerek zarar veriyorsunuz. Bu, basit bir tercih değildir; bu, yanlış bir örneklik ve ağır bir vebaldir.
  Yazıktır. Günahtır.
  Berlin’de, Almanya’da yapılacak bu kadar iş, kurulacak bu kadar kurum, korunacak bu kadar genç varken; iki saatlik gösterişle lağıma karışan paraya “temsil” demek, kelimenin içini boşaltmaktır.
  Bu temsil değildir.
  Bu, nimete nankörlüktür.
  Bu, yoksula sırt çevirmektir.
  Bu, geleceğe karşı sorumsuzluktur.
  Ve en acısı şudur:
  İslam’a en büyük zarar, dışarıdan gelen saldırılarla değil; içeriden yapılan yanlış temsillerle verilir. Sizler onu yapıyorsunuz.
  Sizler sarp yokuşlara tırmanmak istemiyorsunuz. Kolay olanı seçiyor, zahmetten kaçıyor, bedel ödemeden temsil iddiasında bulunuyorsunuz.
  Oysa Allah şöyle buyurur:
  “Fakat o, sarp yokuşu aşmaya yanaşmadı.” (Beled, 90/11)
  Ve ardından sorar:
  “O sarp yokuşun ne olduğunu sana bildiren nedir?” (Beled, 90/12)
  Sonra cevabını verir:
  “Bir köleyi azat etmektir. Yahut açlık gününde, yakınlığı olan bir yetimi ya da topraklara düşmüş bir yoksulu doyurmaktır.” (Beled, 90/13-16)
  İşte sarp yokuş budur.
  Sarp yokuş; lüks otelde iftar vermek değildir.
  Sarp yokuş; alkış almak değildir.
  Sarp yokuş; sponsor listesine ad yazdırmak değildir.
  Sarp yokuş; zor olanı yapmaktır.
  Sarp yokuş; açın yanında durmaktır.
  Sarp yokuş; geleceği inşa etmektir.
  Sarp yokuş; servetin konforunu değil, sorumluluğunu taşımaktır.
  Ama siz o yokuşa yanaşmıyorsunuz.
  Çünkü o yokuş terletir.
  O yokuş fedakârlık ister.
  O yokuş gösteriş değil, samimiyet ister.
  Ve Allah açıkça söylüyor:
  Sarp yokuşu aşmaya yanaşmayan, kolayın peşine düşer.
  İşte mesele budur.
  Yol O’nun yoludur.
  O yolda olmayan her emek, rüzgâra savrulur.
  Geçici olan geçer gider.
  Geride sadece Hakikat kalır.
  Vesselam…
• Rüştü Kam